اين روزها روزهايي است كه دولت جديد اولين بودجه خودش را به مجلس برده است و من بيش از هر دوست ديگري به استاد بزرگوارم دكتر محمد ستاري فر فكر ميكنم. مردي كه بيشتر از آن كه قدرش دانسته شود براي اصلاحات و انديشه اصلاحطلبي انديشه كرد و تلاش نمود. حقيقتاً گوهر كميابي است دكتر ستاريفر. از نظر اخلاق مجسمه مهرباني و صفا و فروتني و از نظر دانش يكي از برجستهترين اقتصاددانان ايران در عين حال يك اكتيويست با منطق در حوزه سياست و اقتصاد.
سند برنامه چهارم توسعه مترقيترين سند توسعه اي در طول دوران برنامهريزي در كشور ماست اگر چه هم در مجلس ششم و هم در مجلس هفتم به دليل كج تابيهاي محافظهكاران از سند اوليه كه توسط دكتر ستاريفر و همكارانش در سازمان مديريت و برنامهريزي وقت تدوين شده بود فاصله گرفت اما هنوز هم با هيچ يك از برنامههاي توسعه قبل و بعد از انقلاب قابل مقايسه نيست. و در اين بين نقش محوري ستاريفر در تدوين آن را نميتوان به هيچ وجه انكار كرد.
چند وقتي است كه هر وقت ايشان را ميبينم قرار ميگذارم كه در دفتر كار ايشان در دانشگاه علامه طباطبايي خدمتشان برسم اما فرصت فراهم نميشود و ديدار به تعويق ميافتد. امروز گفتم در اينجا يادي از ايشان كنم . اميدوارم ايشان اين صفحه را بخواند و ارادتمندي بنده را بپذيرد.
سعيد شريعتي
|| نظرات (2)
|
